“Van politieman naar breincoach”

Interview op uitnodiging van en met de Centrale Ondernemingsraad (COR) van de Nationale Politie, gepubliceerd door de COR in hun rubriek “Politieverhalen” op 23 april 2014.

 

corpolitie-logo-cb216926

 

Inleiding

Van politieman naar zelfstandig breincoach. Jaap Mackaay vertelt over zijn loopbaan, de mooie dingen van het politievak, over zijn werk als breincoach voor onder andere politiemensen en de veranderingen die hij ziet binnen de  politiecultuur.

Eerste sectie

“Op 18 jarige leeftijd begon ik aan de politieopleiding. Een half jaar later, tijdens de stage, was ik aanwezig bij mijn eerste sectie. Een vrouw met ingeslagen schedel. Dat de hersenen een grote invloed op mijn leven en carrière zouden hebben kon ik toen nog niet bevroeden. Er zouden nog veel ingrijpende en heftige ervaringen volgen. Dodelijke aanrijdingen, waarvan één met mijn eigen buurman, een echtpaar zien verbranden in een auto, dode kinderen bij een woningbrand, zelfdodingen van mensen die voor een rijdende trein sprongen of zich hadden verhangen, achtervolgingen, bankovervallen en ga zo maar door.”

Via de IT het bedrijfsleven ingerold

“Eind jaren ’80 deed de IT zijn intrede bij de politieorganisatie. Ik werkte na heel wat jaren in de noodhulp inmiddels op de meldkamer en kwam al veel in aanraking met de verschillende geautomatiseerde systemen en dat vond ik interessant. Vanuit mijn interesse voor IT ben ik toen informatica gaan studeren en heb al vrij snel gesolliciteerd naar een functie als systeembeheerder bij mijn eenheid. Zo ben ik vanuit de heftige politiepraktijk de IT ingerold. Deze hobby had me gegrepen en van de ene op de andere dag zat ik niet meer op de meldkamer, maar beheerde ik de bedrijfsprocessensystemen.”

Dienstbaar zijn

“Ik wilde mij blijven ontwikkelen en na een aantal jaar executieve dienst en diverse IT-functies bij de politie ben ik overgestapt naar de provinciale overheid. Daar werd ik uiteindelijk leidinggevende op de afdeling infrastructuur. Na vijf jaar en het afronden van een MBA-opleiding, ben ik vervolgens overgestapt naar het bedrijfsleven. In de diverse uitvoerende en leidinggevende posities die ik heb vervuld zag ik mensen worstelen met samenwerken, omgaan met verwachtingen van anderen, resultaten halen, leidinggeven, en…zichzelf. De behoefte om weer hulp te verlenen aan hen die deze behoeven werd groter. Tijdens mijn werk als leidinggevende was ik al wel met coaching in aanraking gekomen en na mijn opleiding als breincoach besloot ik in 2008 voor mezelf te beginnen. En… ik startte mijn eigen praktijk voor neurocoaching.”

Ik zag de problemen

“Een van de eerste opdrachten betrof het freelance docentschap bij de Politieacademie. Ik heb een aantal jaar als docent “Effectief leidinggeven”, en later ook als docent “Verandermanagement”, binnen de operationele leergang leidinggevenden, OLL, gewerkt. Omdat ik een politieachtergrond heb kon ik snel een klik maken met de studenten. Ik spreek tenslotte hun taal. En dat bleek erg handig. Als docent vervulde ik ook de rol van leerprocesbegeleider van de studenten. Overigens hebben we het hier over studenten met minstens tien jaar praktijkervaring die zich verder ontwikkelen om leiding te gaan geven. Wat mij vooral opviel in die tijd was het grote aantal studenten met psychosomatische gezondheidsproblemen, storende gedragspatronen, belemmerende overtuigingen, medicijngebruik, cynisme en wantrouwen. Angst ook. In de reflectieverslagen las ik ook over hun ervaringen bij en tijdens heftige gebeurtenissen, de worstelingen naar aanleiding van opgelopen trauma’s, de effecten daarvan op hun gedrag in zowel werk- als privé situaties. Er werd ook geregeld een concrete hulpvraag gesteld: “Kun je me helpen met het hanteerbaar maken van mijn concentratie- of agressieprobleem?”

Praten met een “buitenstaander”

“Toen o.a. mijn freelance werkzaamheden aan de Politieacademie werden beëindigd, besloot ik me volledig te gaan richten op het uitbreiden van mijn praktijk voor neurocoaching. Als breincoach begeleid ik nu vanuit mijn kennis en ervaring, gecombineerd met diepgaande kennis van de fundamentele besturingsprogramma’s van het brein, medewerkers in uiteenlopende branches bij hun loopbaan- en leiderschapsontwikkeling, storende gedragsproblemen, conflicten op de werkvloer en stressgerelateerde gezondheidsproblemen. Ook politiefunctionarissen. Zij vinden het prettig om met een “buitenstaander” te praten over hun boosheid, frustraties, angsten en weerbaarheid, maar dan wel met iemand die weet hoe het er aan toe gaat binnen de organisatie. Hoewel er duidelijk grote stappen worden gemaakt, hangt er nog steeds een schaamtecultuur in de politieorganisatie om over je problemen te praten.”

Politiecultuur verandert? 

“Ja en nee. Ik kan nu als buitenstaander naar de politieorganisatie kijken en wat mij opvalt is dat er steeds meer specialismen en specialisten bij komen. De wereld is veranderd door o.a. digitalisering en social media. Dat was er niet in ‘mijn tijd’. Er zijn nieuwe disciplines ontstaan waar ik geen kennis en ervaring mee heb. Vroeger moest je een specialisme er bij wijze van spreken bij doen. Zo had ik destijds de portefeuille “Voorkoming Misdrijven”. Dat is nu niet meer voor te stellen. Vroeger waren er vaste ploegen, je kende elkaar, je deelde lief en leed. De enorme collegialiteit heb ik altijd als een warm bad ervaren. Op elkaar letten en een enorm “Wij-gevoel”. Dat heb ik in de jaren ’80 – maar ook vorig jaar weer tijdens een reünie van het toenmalige korps – echt ervaren. Zo kan ik me herinneren dat er een keer een collega uit het korps werd bedreigd. Toen dat bekend werd was het hele korps alert en met zijn allen gingen we ons focussen op die bedreiging, zo van ‘ dat laten we ons niet gebeuren’. Groepen zijn een tijd lang weggeweest, maar de roep om groepen is er weer, of nog steeds, dat merk ik aan de mensen die ik spreek. Wat nog hetzelfde is bij de politie, is de collegialiteit en niet te vergeten de humor als één van de manieren om te ontladen. Dat mis ik soms bij andere beroepsgroepen. Ik zou wat dat betreft zo weer in kunnen stappen en meedraaien. Ik probeer leidinggevenden zich daar ook bewust van te maken. De mooie dingen van de politieorganisatie. En ik vertel ze ook anekdotes over het bedrijfsleven waar zij weer van kunnen leren. Zo kan ik mijn vakmanschap en ervaringen optimaal benutten en inzetten”

 

Tags: , , , , ,
0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *